Ύδρα Vs Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινού Δρόμου

Γεμάτο αγώνες ήταν το ΣΚ που μας πέρασε.
Βρέθηκα στην ''δυσάρεστη'' θέση να πρέπει να επιλέξω έναν αγώνα, μεταξύ 2 πολύ σημαντικών για εμένα και βέβαια το άθλημα που αγαπάμε.
Ο ένας ήταν ο αγώνας της Ύδρας και ο άλλος το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινού Δρόμου, στην Δεσκάτη Γρεβενών.

Η Ύδρα και οι Υδραίοι μου έχουν χαρίσει όμορφες στιγμές και τους έχω αγαπήσει!
Συνολικά η διοργάνωση είναι εξαιρετική και η διαδρομή συναρπαστική, απαιτητική και πανέμορφη. Πέραν των παραπάνω, με την εταιρία που συνεργάζομαι και αλληλοστηριζόμαστε τόσα χρόνια, η Salomon, ''αποφασίσαμε'' να είμαστε χορηγοί στον αγώνα.
Οι άνθρωποι της διοργάνωσης, με εμπιστεύτηκαν και πρότειναν να κάνουμε παρέα το video της φετινής διοργάνωσης, αναδεικνύοντας το πανέρφο νησί και τα σκληρά του μονοπάτια. Όλα τα παραπάνω δυσκόλεψαν πολύ την απόφασή μου να μην αγωνιστώ εκεί...

Από την άλλη ήταν η 7η φορά που ο ΣΕΓΑΣ διοργανώνει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινού Δρόμου. Δυστυχώς έως τώρα δεν είχε την ''αγωνιστική'' ανταπόκριση που αξίζει το ορεινό τρέξιμο, για διάφορους λόγους. Έχω αγωνιστεί 5 φορές (από τις 7), τις οποίες έχω κερδίσει.
Αυτό ουσιαστικά είναι αδιάφορο και εν τέλη αυτόι που έχει σημασία όμως είναι να μπορέσω να βοηθήσω να αναπτυχθεί, όσο μπορώ από την δική μου πλευρά.
Απέχοντας αυτό δεν είναι δυνατόν, οπότε η απόφασή μου ήταν ουσιαστικά ''μονόδρομος''.

Με τους ανθρώπους του ΣΕΓΑΣ υπάρχει η κατάλληλη επικοινωνία και εμπιστοσύνη, μιας και προέρχομαι από τον Μαραθώνιο, έχοντας στελεχώσει την Εθνική ομάδα σε διάφορες διεθνείς διοργανώσεις.
Συζητούσαμε για τον αγώνα από τις αρχές του χρόνου, με πιθανή ημερομηνία διεξαγωγής, τις 14/04, όμως για κάποιους τεχνικούς λόγους, αυτή μεταφέρθηκε μια εβδομάδα νωρίτερα, 7/04 και αναπόφευκτα συνέπεσε με την Ύδρα.

Για την εν λόγω διοργάνωση δεν χρειάζεται να αναφέρω τίποτα το οποίο αφορά την ασφάλεια των δρομέων στο βουνό, τους σταθμούς υδροδοσίας και όλα αυτά που συνθέτουν τις βασικές παροχές, διότι έτσι και αλλιώς υπάρχει τεχνογνωσία και εμπειρία από τους ανθρώπους του ΣΕΓΑΣ, οπότε αυτά να είναι ”εξασφαλισμένα” σε υψηλό επίπεδο.

Εκεί που υπήρχε πρόβλημα, ήταν στην ”χάραξη” της διαδρομής.
Ποτέ δεν ήταν όσο ”ορεινή” χρειαζόταν, πέραν από μια διοργάνωση που είχε γίνει πριν κάποια χρονιά στην Πάρνηθα με τη βοήθεια εξωτερικών συνεργατών.

Στην Δεσκάτη λοιπόν η διαδρομή είχε όλα τα στοιχεία που κάνουν το άθλημα συναρπαστικό. Μεγάλης διάρκειας και κλίσης ανηφόρα σε πυκνό δάσος (κλίσεις κόντά στο 20%), όπου μέσα σε 6,5χλμ ανεβαίναμε 700μ θετικής υψομετρικής διαφοράς και είχαμε κατέβει και καμια 80αρια.
Έπειτα και μέχρι το 12ο περίπου χλμ, κινούμασταν σε αλπικά ”λιβάδια” σε υψόμετρο περίπου 1550 – 1600 μ.
Από εκεί και μετά η κατηφόρα ήταν αρκετά απότομη, με εναλλαγές σε μονοπάτι και δασικό χωματόδρομο, ανάλογης κλίσης με την ανάβαση. Θεωρώ ότι όσοι αγωνίστηκαν, ευχαριστήθηκαν την διαδρομή και είχαν την δυνατότητα να πιέσουν όσο μπορούν…

Ελπίζω τα επόμενα χρόνια να στηρίξει περισσότερο ο ΣΕΓΑΣ το αγώνισμα αυτό με την τεράστια δυναμική (πολλές διοργανώσεις στην χωρα μας με εκατοντάδες συμμετοχές η κάθε μια), δίνοντας τα ανάλογα κίνητρα σε σωματεία και αθλητές, διότι για την ώρα είναι αποτρεπτικό για αυτούς, είτε γιατί δεν το ”γνωρίζουν” είτε γιατί ”φοβούνται” προπονητές και αθλητές να ”τολμήσουν”.